W niniejszym wpisie powracamy do palącego sporu o dopuszczalność wnoszenia odwołań wobec czynności wyboru najkorzystniejszej oferty w przetargach poniżej progów unijnych, komentowanego w naszych wpisach z 18 października 2016 r. i 31 stycznia 2017 r.

Przypomnijmy, że Prezes UZP nie podzielił stanowiska KIO w przedmiocie wykładni pojęcia „wybór najkorzystniejszej oferty” zawartego w art. 180 ust. 2 pkt 6 PZP, i – opowiadając się za jego szerokim rozumieniem – wniósł skargi na te postanowienia Izby, które odrzucają  odwołania wykonawców oparte na powyższej podstawie.

Sądy okręgowe rozpoznające skargi w znakomitej większości wydanych do dnia dzisiejszego orzeczeń podzieliły interpretację prezentowaną przez Prezesa. Na tej podstawie szeroka rzesza obserwatorów uznała spór za przesądzony – wykonawcy mają otwartą drogę do kwestionowania wadliwych czynności wyboru najkorzystniejszej oferty w drodze odwołań. Tymczasem okazuje się, że ostatni głos w tej sprawie należał będzie do Sądu Najwyższego.

Tak wynika z opublikowanej 21 kwietnia 2017 r. na stronie internetowej UZP informacji o wniesieniu przez Prezesa UZP 13 kwietnia 2017 r. skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 3 stycznia 2017 r. (sygn. akt: XII Ga 837/16), oddalającego skargę Prezesa na postanowienie KIO o odrzuceniu odwołania wniesionego w oparciu o przesłankę wyboru najkorzystniejszej oferty w postępowaniu poniżej progów unijnych. Warto wspomnieć, że ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna (od wyroku sądu lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie), przysługuje – na gruncie przepisów PZP – wyłącznie Prezesowi UZP. Jak wynika ze statystyk, skargi kasacyjne Prezesa należą do rzadkości i są „zarezerwowane” dla spraw o istotnej doniosłości prawnej.

Takim doniosłym zagadnieniem prawnym jest niewątpliwie problematyka dopuszczalności wnoszenia odwołań w postępowaniach poniżej progów unijnych. Nie powinno zatem dziwić dążenie Prezesa UZP do usunięcia wątpliwości interpretacyjnych związanych z wykładnią pojęcia „wybór najkorzystniejszej oferty” zawartego w art. 180 ust. 2 pkt 6 ustawy PZP.

Do czasu wydania wyroku przez Sąd Najwyższy wykonawcy mogą jedynie życzyć sobie umocnienia się aktualnie dominującej linii orzeczniczej sądów okręgowych i jej stanowczego zaaprobowania przez KIO.

 

Współautorem materiału jest Łukasz Zalewski – prawnik w zespole prawa zamówień publicznych kancelarii WKB Wierciński, Kwieciński, Baehr.

Share on LinkedIn